Bir Veda Sabahından
|
Lise son sınıflara kompozisyon dersinden yazılı sınav yapıyordum. Konu olarak ''sizde iz bırakan bir anı'nızı paylaşır mısınız?'' başlığını belirlemiştim. ''Gülsüm Yıldırım'' isimli öğrencim sınav kağıdını teslim ettiğinde kağıdın üzerindeki gözyaşı damlalarını fark ettim. Hiç tereddüt etmeden ve kağıdı okumaya gereksinim duymadan tam puan verdim; çünkü uzun zamandır elime, gözyaşı damlalarıyla ıslanmış bir sınav kağıdı geçmiyordu...
Hamdi Gülen
|
Anneciğim,
Benim en güzel 'anı'm, hatıram sen oldun; ben sadece seni anlatmak istiyorum. Seninle o kadar çok anım var ki yazmakla bitmez. Ama ben senin beni ne kadar çok sevdiğini hissettiğim o günü ömrüm boyunca unutamam.
O günü mutlaka sen benden daha iyi hatırlıyorsundur. Bundan dört yıl önce babam beni yatılı okula yazdırdığında ben gitmek istemeyip ağlamıştım... Babam üzüldüğümü görünce vazgeçmişti bu kararından, zaten evdekilerden hiç kimse gitmemi istemiyordu. Ama anne, sen benim gitmemi istedin. Bana gitmem gerektiğini söyledin. Ben buna çok üzüldüm çünkü sana en çok yardım eden bendim ve buna rağmen sen gitmemi istiyordun. Çünkü sana hiçbir zaman hayır diyemediğimi çok iyi bilirdin. Küçüklükten beri böyle öğretmiştin bana ''Annelere karşı gelinmez'' derdin. Ama ben belki de sen hariç herkese karşı gelirdim ve sen benden hep şikayetçi olurdun. Oysa diğer kız kardeşim de yurda gidebilecek durumdayken sen sadece benim gitmemi istedin. Benim güçlü olduğumu, inatçı olduğumu, gözü açık olduğumu savundun hep. Bu yüzden ayrıldın benden...
Sonra o gün gelip çattı. Valizlerimi toplamış, köy otobüsünün gelme saatini bekliyordum. Sen kahvaltı yapmam için biraz süt pişirmiş ve ekmek kızartmıştın. Telaş içinde koşuşturup dururken süt taşmış ve hatta birazcık da yanmıştı. Evin tahta merdivenlerinden inerken, o yanmış süt'ün kokusunu duydum ve o an anladım senden ayrılmanın çok zor olduğunu...
Kahvaltımı yaparken lokmalar boğazıma diziliyor, ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Çünkü ben ağlayamazdım; sen benim güçlü olduğumu söylediğin için, karşında ağlamak zayıflıktı... Sonra beni gurbetime götürecek olan otobüsün içimi parçalayan sesi duyuldu ve anladım ki, veda vaktidir artık... Senin elini öptüm, sarılmaya çalıştım ama başaramadım. Çünkü çocuk yüreğim sana sarılırsa, emin ol bir daha bırakmayacak ve ne olursa olsun gitmekten vazgeçecekti. Sanki her şey bir anda silinmişti gözümde... Sadece seninle vedalaştığımı ve otobüse bindiğimi hatırlıyorum. Bir de ben giderken sen bana camdan el sallıyordun... Oysa ben sana el bile kaldıramıyordum. Hafızamın bir köşesinde canlanıyordun. Ben koltuğuma yaslandım, gözlerimi kapattım ve gurbetime gidene kadar ağladım, ağladım, ağladım...
İşte anne sana ağladığımı hiç göstermedim. Biliyordum bu sıkıntının karşılığını alacağımı. Zaten bunca şeye senin ''öğretmen kızın'' olabilmek için katlanmıyor muydum...
Ve anne, o veda sabahı ne zaman aklıma gelse, tıpkı o günkü gibi ağlıyorum. Yine o genzimi yakan süt kokusu burnumda, tahta merdivenlerden iniyorum ve SENİ HER ŞEYDEN ÇOK SEVİYORUM...
Eğitim Portalımızda yayınlanan tüm yazıların telif hakları ve doğabilecek sorumluluklar yazıyı yazan kişiye aittir.