Melankoli
İnsanları mutlu etmek neden bu kadar zor geliyor insana? Niçin insan; kendini üzmekten, başkalarını da karamsar sözleriyle yaralamaktan ve mutsuz etmekten haz alıyor artık? Artık görmeliyiz ki yalnız bizim ülkemizde değil tüm dünyada bir felaket rüzgarı esmeye başladı: melankoli...
Elbet her şey bir nedene bağlı. Peki nedir insanları melankolik olmaya iten? Eminim cevaplamak pek fazla vaktinizi almaz. Çünkü cevabı oldukça basit: İlgi çekmek. Biraz dikkat etsek insanların değişen dünyaya ne korkutucu şekilde uyum sağlayıp farklılaştığını görebiliriz. Hırs duygusunun ne yüksek doruklara vardığını da… Zaten 'hırs' sözcüğü tek başına açıklıyor melankolikliğin nedenini...
İnsanlar artık güzel yanlarıyla değil de kötü yanlarıyla övünüyorlar. Sanki kendilerine acındığında mutlu oluyorlar. Aslında onların istediği acınmak değil, zavallılığını gören insanların ilgi odağı olmak... Demek ki yalnızlaşıyor insanımız, soyutlaşıyor ve uzaklaşıyor güzel dünyamızdan...
Bazen küçük çocukların yaptığı tartışmalara konuk oluruz. Biri geçen gün çok ateşlendiğini, diğeriyse ateşlenmenin hiç önemli olmadığını, kendisininse çok daha kötü olduğunu söyler. Birbirleriyle hastalık yarışına girerler. Yani daha ufacıkken başlıyor bu musibet, sonra önüne kim geçecek bunun, önlenebilecek mi acaba?... Bir nesilde hem dede, hem baba, hem çocuk yakalanmışsa bu hastalığa, sonraki neslin buna dur demesi nasıl beklenir?
Kısacası her gün daha da uzaklaşıyoruz dünyadan. Güzel vasıflarımızı saçma buluyoruz. Yolda gördüğümüz arkadaşımıza 'selam dostum' demeyip de 'merhaba arkadaşım, nasılsın' desek kibar çocuk, otobüste bir kişiye yer versek 'saf salak', derslerimize çok çalışsak 'inek' oluyoruz. Sorarım size, biz ne oluyoruz? Artık değerlerimizi, eski gelenek göreneklerimizi kaybediyoruz.
Peki ne yapıyoruz? Tarihi daha iki yüz yıla bile varmamış, pek muhterem (!) 'Sam abiye' özeniyoruz... Pek havalılar ya; Fransızlara özeniyoruz... Kurallara aykırılar ya; zıt olmaya bayılırlar ya; İngilizlere özeniyoruz... Onlardan ne kadar önde olduğumuzu görmüyor göremiyoruz. Bizleri çekememezliklerinin nedenini kültürümüzün sağlam temellerinin olmasına değil, bağnaz olmasına bağlıyoruz...
Sonuçta da kendimizi kaybediyoruz. Bir Amerikalı, bir İngiliz gibi görünmek veya kendimizi başkalarına acındırmak istiyoruz. Şimdi yalnızca çağa ayak uydurmaya çalışıyoruz. Mevlana'nın deyimiyle zamana uymaya… Ama unuttuğumuz bir şey var, ne mi? Mevlana söylemiş yine; 'zamanı kendine uydurmak' diye... Niçin bunu da denemiyoruz?
Eğitim Portalımızda yayınlanan tüm yazıların telif hakları ve doğabilecek sorumluluklar yazıyı yazan kişiye aittir.