Mehmet (3. Bölüm)
Sıcak, kırmızı, duman ve panik. Hepsi birden üstüne geliyordu sanki Mehmet'in. Nerede olduğunu çıkaramamıştı ama daha önce buraya geldiğini biliyordu. Alevler garip bir şekilde onu yakmadan geçiyor, ama Mehmet yine de korkuyordu. O kadar kızıllaşmıştı ki her yer, gözlerini açık tutamıyordu Mehmet. Ve duman... Boğuyordu insanı. Ciğerlerine dolup katılaşıyordu. Ama Mehmet'e zarar vermiyordu. ''Anladım... rüya görüyorum yine...'' diye içinden geçirdi.
Oynaşan alevleri elleriyle yararak ilerlemeye çalıştı. Evler yandıkça tahta parçaları yerlere düşüyor, korkunç gürültüler çıkarıyordu. Cehennem böyle bir yer olmalı diye düşündü Mehmet. Sıcak, kızıl ve boğucu... İnsanlar kaçışıyor, onu görmeden içinden geçiyorlardı. Tiplerine bakılırsa bunlar Ermeni ya da Rumlardı. Birden anladı. Burası Slorya'nın köyü olmalıydı. Bunu anlamasıyla koşmaya başlaması bir oldu.
- Slorya! Sloryaa! Nerdesin?
Sesi de görünmez olmuştu sanki. Korkmaya başlayan Mehmet Slorya'yı aramak yerine kendini uyandırmayı denedi.
- Uyan, hadi... Allah'ım yardım et, uyan... uyan!
Mehmet gözlerini açar açmaz gömleğine uzanıp giyinmeye başladı. Ok ve yayını sırtına yerleştirip hançerini kaptıktan sonra Tan'ı almak için ahıra koştu.
- Tan, hadi oğlum işimiz var!
Tan uyanıktı. Küçük bir kişnemeyle karşılık verip ahırdan çıktı. Mehmet, Tan'ın çıplak sırtına binip dehledi.
*****
Duman kokusu burnuna gelmeye başladığında nakış işliyordu Slorya. Dikkat etmedi ilkin. Fakat koku kesilmeyince yerinden kalktı ve amcasına haber vermek üzere üst kata çıktı. Tam amcasının kapısını çalacakken kapı şiddetle açıldı ve amcası dışarı fırladı.
- Eşkıyalar! Köyü basıyorlar!
Slorya öylece kalakaldı bir an. Sonra amcasının yerinden fırlamış gözlerini görünce kendine geldi.
- Amca, nereye kaçalım, ne yapalım?
Bu soruya amcası yerine eşkıyaların korkunç bağırışları cevap verdi. Evin çatısı çıtırtıyla yanmaya başladı. Evin içi yavaş yavaş duman doluyordu. Aceleyle evden çıkıp baktıklarına köyün yarısı zaten yanmıştı. Eşkıyalar atlarının üzerinde, alevlerin arasından mal aşırıp kaçıyorlardı. Çığlıklar, kılıcın eti yarma sesleri, çıtırtılar ve hain kahkahalar birbirine karışmıştı. Slorya dumandan mı yoksa manzaranın korkunçluğundan mı gözlerinin ıslandığını anlayamadı. Evin önünde, amca kız çaresizce duruyorlardı.
Bu sırada iyice alev alan evin çatısından bir tahta parçası düştü ve Slorya'nın amcasını kafasından yaraladı. Yaşlı adam yere yıkılırken Slorya korkunun bir yumru halinde boğazını tıkadığını hissetti.
- Amca! Hayır, yardım edin, lütfen! Amca, bırakma! Beni bırakma! Amca...
Çatıdan arta kalanlar çatırdayıp düşmeye başladı. Slorya kendini bir kenara atıp kurtuldu. Ama amcası yanan çatının altında kaldı.
Slorya'nın kendini olanlara inandırması uzun sürdü. Kız birden yere yığıldı ve yatakta yatarmışçasına kıvrılıverdi toprağın üstünde. Boş gözlerle sayıklamaya başladı. Aslında bir ninni söylüyordu. Daha küçükken annesinin ona söylediği, Slorya'nın da çok sevdiği bir ninni...
Burnuna yanmış et kokusu ve duman doluyordu. Yaşlar gözlerinden aralıksız akıyor, toprakla kirlenmiş yüzünde çamurlaşıyordu.
Eşkıyalardan hiç biri yerde yatan zavallı kızı görmedi. Gördüyse de umursamadı. Nasıl olsa ölmüştür diye...
Sonunda gözleri doyan barbarlar bağırıp çağrışarak köyü terk ettiler. Yangın yavaş yavaş duruyordu. Her yer kapkara olmuştu. Her yer... yanarak kıvrılmış cesetler, bir zamanlar ev olan siyah yıkıntılar... Küller, dökülmüş kanları da örtmüştü.
Slorya yavaş yavaş doğruldu. Bir yerlerden, yaralı bir hayvanın iniltilerine benzeyen sesler geliyordu. Slorya sesin geldiği yere gittiğinde orada, kocasının cesedine sarılıp ağlayan komşusu Katina'yı gördü. Kadın bir öne bir arkaya sallanıyor, cansız kocasının saçlarını okşuyordu. Slorya, içinde büyük bir yaranın açıldığını hissetti. Yaşlandığında bile, bu görüntüyü hatırlayacak, kabuslarında görecekti.
Birden kendini Mehmet'i düşünürken buldu. Acaba o da böyle mi hissetmişti köyü yok edildiğinde? Çok ağlamış mıydı? Çok öfkelenmiş miydi?... Çok korkmuş muydu...?
Atın hızla yaklaşan nal sesleri duyulmaya başladığında, bunları düşünüyordu Slorya. Nal seslerini duyunca, yüzünde acı ama rahatlamış bir gülümseme belirdi. Dönüp bakmasına gerek yoktu. Kimin geldiğini biliyordu. Olduğu yerde kalıp beklemeye başladı.
Tan, Slorya'nın iki adım gerisinde durdu. Slorya Mehmet'in attan inişini ve ağır adımlarla kendisine yaklaşmasını duydu. Sonra adının söylendiği duydu.
- ...Slorya?
Slorya yavaşça arkasına döndü ve Mehmet'in korku dolu gözleriyle karşılaştı.
- Hoş geldin Mehmet. Kusura bakma, seni eve buyur edemeyeceğim. Evimiz az önce yan...
Cümlesini tamamlayamadan kendinden geçti Slorya. Çabuk davranan Mehmet onu yere düşmeden yakaladı ve Tan'ın sırtına yatırdı.
- Hadi oğlum, eve dönelim.
Mehmet Tan'ın yularından çekip evine doğru yöneldi.
*****
Yol kenarından akan çeşmeden Mehmet'in yüzüne serptiği suyla Slorya kendine geldi. Ayıldığından beri ağlıyordu sessiz sessiz. Sonunda aklı yerine gelmişti. Mehmet onun ani tepkiler vermesinden korkmuştu ama, şimdi de, keşke bağırıp çağırsaydı diye düşünüyordu. Kızın içli ve sessiz ağlayışı insanın içini yakıyordu çünkü.
Mehmet, bir şey söylesem mi diye düşünürken Slorya konuşmaya başladı kopuk kopuk.
- Eşkıyalar birden... amcam,çatının altında... Katina'nın kocası ölmüş... Yangın, her yer yangın.
- Tamam, bitti artık. Yanındayım, daha korkma. Buluruz bir çare. Bak, tecrübe konuşuyor.
Bu söz üzerine ikisi de hafifçe gülümsediler.
Slorya nasıl sorsam diye düşünürken, Mehmet cevabını verdi.
- Köyümün yok edildiğini duyduğumda çok çaresiz hissetmiştim. Ve de korkmuştum. Yalnız kalmaktan... Eğer merak ediyorsan, geçer derim. Ama benim kendimi deli gibi yollara vurmam gerekmişti.
Mehmet kızı rahatlatmak için aralıksız konuşuyor, en gizli hislerini kendisi de şaşırmasına rağmen rahatlıkla Slorya'ya açıyordu.
Slorya Mehmet'in ona açtığı ruhunun içince boğulur gibi oluyor, ama yine de mutlu oluyordu. Yalnız kaldığını anlamak gerçekten de korkutuyordu kızı. Ama Mehmet bir çare buluruz demişti. Öyleyse bulurdu. Biraz rahatladığını hissetti.
- Nereye gidiyoruz?
- Köyüme. Keçi gibi dağları dolaştıktan sonra yerleştiğim köye.
Slorya gülümsedi. Ama aklına takılan soruyu sormalıydı.
- Peki... ben ne olacağım?
Mehmet'in bir gün gelip kendisini alacağını biliyordu. Bunu rüyasında görmüş, inanmıştı. Ama böyle bir şey olacağını nerden bilebilirdi? Amcasını kaybedeceği, yanında bir gömleği olmadan parasız kalacağı... O yüzden şimdi şaşkın ve kandırılmış hissediyordu kendisini.
Mehmet Tan'ı durdurdu. Başını kaldırıp Slorya'nın gözlerine baktı. Çaresizlikle ıslanmış yeşil gözleri görünce kararını aslında çoktan vermiş olduğunu hissetti.
- Slorya... hanımım olmaz mısın...?
Soru o kadar ani gelmişti ki, ikinci bir şokun eşiğinde hissetti kendini Slorya. Gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Nefessiz kaldı. Sonra ağzının açıldığını, bir şeyler söylediğini fark etti.
- Olur Mehmet. Olurum.
O kadar kesin bir ifadeyle söylemişti ki bunu, şaşkınlığı bir kat daha arttı. Söyledikleri yankı yapar gibi, kafasının içinde tekrarlanıyordu. Birden endişelerinden ve korkularından uzaklaştığını hissetti. Bir tas ılık süt içmiş gibi, içine bir sıcaklık yayıldı. Huzur doldu ve gülümsedi.
Slorya'nın cevabını korkuyla bekleyen Mehmet o kadar umutsuzdu ki, Slorya'nın cevabını duyunca sinirleri boşaldı ve gülmeye başladı. Slorya da ona katılınca ikisi birlikte uzun uzun güldüler. Sakinleştiklerinde göz göze gelmemeye çalıştılar. Birden utanmışlardı.
- Öyleyse düğünümüz var!
Mehmet Tan'a atladı, Slorya'ya omzunu sıkı tutmasını tembihleyip atı dehledi.
Eğitim Portalımızda yayınlanan tüm yazıların telif hakları ve doğabilecek sorumluluklar yazıyı yazan kişiye aittir.