2009 - 2010 Eğitim ve Öğretim Yılına Ait Yıllık Planlar

Issız ve karanlık bir sokaktı, çıt bile çıkmıyordu. Çok korkuyordum, çünkü yanımda ne annem vardı ne babam. Ne vardı sanki annemin sözünü dinleyip çıkmasaydım dışarı. Yine aldım cezamı, ama benim de suçum yok. Hep o Hikmet’in yüzünden. . . Bıraktı, beni geleceğim, diye hala ortalarda yok. Of, yaa of, niye bunlar hep benim başıma geliyor! Bir hatam olmalı ki…
Hımm… Şuradaki bakkalın oradan sağa dönecektim, herhalde. Yok yok, bir sokak ötesinden dönecektim. Off, yine kafam karıştı! Ne yapacağım ben şimdi? Hep o Hikmet akıllısı yüzünden. Ayy! Kaybolduğum anlaşılıyor mu acaba? Ya kötü niyetli adamlar beni kaçırırsa? Şöyle dik dik yürürsem korkusuz görünürüm herhalde, şu sokağa gireyim bari.

Hızlı hızlı yürüyerek yolumu bulmaya çalışıyordum ki bir de ne göreyim ileriden havlaya havlaya gelen bir köpek! Ne yapacağımı şaşırdım. Acaba koşsam mı ki, koşarsam bana yetişemez; ama ya ayağım takılır da düşersem, o zaman beni yakalar. Ben en iyisi görmemişten geleyim.

Neyse ki titreye titreye köpeğin yanından geçtim. Ah, Hikmet bunlar hep senin yüzünden! Evi bir bulayım göstereceğim sana!

Off! Karnım da acıktı, annem ne güzel yemekler yapmıştır kim bilir!

Bir de baktım ki karşı yoldan vızır vızır arabalar geçiyor. O kadar sevindim ki. Babamın dükkanı da böyle arabaların geçtiği bir yoldaydı. Belki babamın dükkanını bulabilirim. Sevincime diyecek yoktu. Tabi bu sevinçle tabanları yağlayarak yoluma devam edip caddeye çıktım. Kaldırımda yürürken bir sağa bir sola tabelaları okumaya çalışıyordum, babamın dükkanını bulabilmek için. Bir de ne göreyim babamın dükkanı yolun karşısında. . . İnanamadım. . .

Büyük bir sevinçle karşıya geçiyordum ki olan oldu; son hatırladığım ise bir fren sesi idi.

Ben yola birden fırlayınca karşıdan hızlı bir şekilde geçen araba bana çarpmış. Fren sesine çıkan birkaç esnaf ve babamın iş arkadaşları, Selim ve Fatih Amca hemen ambulans çağırmışlar. Hastaneye gittiğimde ise doktorlar beni hemen ameliyata almışlar. Tabii bu sırada Fatih Amca babamı aramış ve annemle hastaneye gelmişler.

Ben ameliyattan çıkınca annemle babam hemen yanıma geldi. Benimle konuşmak istemişler. Fakat ben kendimde değilmişim. Doktor Bey babama hayati tehlikenin kalmadığını, bazı iç organların hafif zarar gördüğünü ve kaburga kemiklerinden birinin hafifçe çatladığını söylemiş. Bunun için gerekli müdahalenin yapıldığını bundan sonrası için dikkat edilmesi gerektiğini söylemiş.

Birkaç gün hastanede kaldıktan sonra taburcu edildim. Kendimi gayet iyi hissediyordum, eve gelince annem beni hemen yatırdı; ama benim aklım Hikmet’te idi. Bütün bunlar onun yüzünden olmuştu. Onu bir elime geçirirsem kaburga kemiklerinin birini ben kıracaktım. Dayanamayıp anneme sordum:

- Anne Hikmet hiç hastaneye geldi mi ya da hiç gördün mü?

- Görmez miyim evladım sen hastanedeyken her sabah babasıyla gelip seni sorup gidiyorlardı.

Hiçbir cevap veremedim çünkü tam o sırada zil çaldı ve annem kapıyı açmak için odadan çıktı. Gelen hikmet ve ailesi idi. Hikmet hemen benim yanıma geldi. Geldi ama bayağı zorlanarak çünkü sol bacağı diz kapağına kadar alçılıydı.

- Bu ne hal Hikmet?

- Sorma Ahmet ya, seninle buluşup top oynamaya gidecektik ya, gelirken seni bekletmeyeyim diye kestirmeden geleyim diye duvardan atladım ve düşünce bacağımda çatlak oluşmuş, senin yanına bu yüzden gelemedim. Hakkını helal et kan kardeşim.

- Çok şaşırdım ya geçmiş olsun. Ben de sana çok sinirlenmiştim. Bir elime geçirirsem deyip duruyordum. Asıl sen hakkını helal et.

İşte ya… İşte arkadaş böyle olmalı düşünceli sırf ben beklemeyeyim, diye bacağından oldu. Aslında ne kadar kızsam da en sevdiğim arkadaşımdır, Hikmet. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmez. Aynı sınıfta, aynı sırada oturuyoruz. Okula başlayınca çok üzülmüştüm. Çünkü Hikmet ile sınıflarımız ayrıydı. Hikmet çalışkan olduğu için onu iyi sınıfa almışlardı. Ama sonra ben de çok çalışınca beni de 2-A’ ya aldılar. Şimdi birlikteyiz inşallah ayrılmayız.

Laf aramızda hala çarpım tablosunu Hikmet gibi öğrenemedim…